Çocuğu Göstermeyen Anneye Ceza Ne Olabilir?
Bir sabah, Kayseri’nin soğuk havasında, kafenin camından dışarı bakarken zihnimde aynı soru dönüp duruyor: Çocuğu göstermeyen anneye ceza ne olabilir? Hani o anneler vardır ya, ayrılığın ve yıkımın göbeğinde, çocuklarının hayatını bir nehir gibi sürüklüyorlar. Ve bir gün, çocuğun o nehirde kaybolduğunu görebileceğiniz bir sabah gelir. Çocuğun gözlerinin içine bakıp, “Ne olacak, nereye gidecek?” diye sormak istersiniz, ama sadece cevap alırsınız. Zaten kendinizin de bilmediği bir cevaptır bu.
Her şeyi başlatan bir başka ayrılıktı. Ama o ayrılığın sonrasında bir annenin vicdanı ve sorumluluğu o kadar kaybolmuştu ki, ne yazık ki o vicdanı yerinde bulmak neredeyse imkansız hale gelmişti. O yüzden işte şimdi soruyorum: Çocuğu göstermeyen bir anneye ceza ne olabilir?
Ayla ve Zeynep: Bir Hikâye
Bu yazıyı yazarken, Kayseri’deki küçük ama kalabalık mahallemizde tanıdığım bir aileyi hatırlıyorum. Ayla ve Zeynep. Zeynep 5 yaşında, masumiyetin ve neşenin simgesi. Ayla ise, bir zamanlar sevgi dolu, sonra birdenbire değişen, yaşadığı acılarla içini tüketmiş bir anne. Ayla ve Zeynep, bir zamanlar birlikte yaşarken, her şey yolundaydı. Ta ki Zeynep’in babasıyla Ayla’nın evliliği son bulana kadar. Evlilik bittiğinde, çocuk her ikisinin de hayatının merkezinde olacaktı, ama sonrasında işler değişti.
Bir gün, Ayla Zeynep’i babasına göstermedi. Zeynep’i sadece dört duvar arasında, içi kırık bir şekilde beklemek zorunda bıraktı. Zeynep’in babası, çocuğuyla görüşebilmek için günlerce bekledi. Hakkını alabilmek için mahkemeye başvurdu. Ama Ayla’nın yanıtı netti: “Zeynep benim çocuğum, onu göstermem.”
O günden sonra işler iyice karmaşıklaştı. Ayla’nın vicdanı sorgulanmaya başladı, Zeynep’in babası hukuki yollara başvurdu, ama bir türlü başarılı olamıyordu. Her geçen gün, Zeynep’in babası, çocuğuna daha da yakın olmak isterken, Ayla ise her şeyi daha karmaşık hale getiriyordu.
Zeynep’in Babasının Umudu
Bir sabah, Zeynep’in babası, belki de hayatının en ağır kararını verdi. Mahkemeye başvurdu, tüm hakkını savunarak ve Zeynep’in hayatındaki yerini kazanmak için her şeyi riske atarak. O, evlat sevgisini, koruma içgüdüsünü o kadar derinden hissediyordu ki, aylarca süren bu savaşı kazandığında, öyle mutlu oldum ki. Zeynep’in babası sonunda çocuğuna kavuşacaktı. Ama Ayla, tıpkı hep yaptığı gibi, “Hayır, ben ona izin vermem!” diyerek, mahkeme kararına açıkça karşı çıktı. Zeynep’in babası, Mahkemeye başvurdu, nihayet Zeynep’i görmek için hak kazandı, ama işler tam olarak istediği gibi gitmedi.
Ceza Ne Olabilir?
Şimdi, burada sorulması gereken soru şu: Çocuğu göstermeyen anneye ceza ne olabilir?
Çocuk, sadece bir annenin ya da babanın değil, aynı zamanda tüm toplumun sorumluluğundadır. Ayla’nın vicdanı, mahkemelerin, kanunların ondan almak istediği “çocuğunun en iyi şartlarda yetişmesini sağlama” sorumluluğuna karşı çıkıyordu. Zeynep’in babasının sadece çocuğunun hayatında olmak istemesi, annesinin ego ve acılarının önünde durmuştu. Gerçekten de, çocuğu göstermeyen anneye verilecek ceza, o çocuğun büyüdükçe kalbindeki boşluğu daha da derinleştirir mi?
Adaletin Yolu: Hukuk ve Vicdan
Hukuk her zaman adil olmayabilir, fakat vicdan ne kadar güçlü olursa, adaletin tecellisi de o kadar anlamlı olur. Ayla’nın ne yaptığını anlamak zor. Kendini haklı görebilir, evlat sevgisini yanlış anlamış olabilir. Ama bir çocuk, annesiyle ya da babasıyla, ne kadar zor bir durumda olursa olsun, hala bir bağ kurmaya devam eder. Bu bağ, sevgiyle beslenmelidir. Zeynep’in babası, yıllarca mahkemelerde sürüklendi, belki de zaman zaman kendi içindeki sevgiyi kaybetmeye yaklaştı. Ama sonunda, Zeynep’i görmek, ona bir şeyler öğretmek ve babalık sorumluluğunu yerine getirebilmek için çaba sarf etti.
Çocuğu göstermeyen anneye verilecek ceza, sadece hukuki bir ceza değil, aynı zamanda vicdani bir ceza olmalıdır. Çünkü hiçbir şey, bir çocuğun masumiyetini, sevgiyi, merhameti ve güveni yok edemez. Ayla’nın tepkisi, bir nevi içindeki kırık dökük duvarların dışa vurumuydu. Zeynep’in babası içinse, yıllarca süren bir mücadele, evladının yalnızlık hissini yok etmeye çalıştığı bir yolculuk oldu.
Sonuç: Umut ve Çocuk
Sonunda Zeynep, babasına kavuştu. Ayla, bir an için olsun, gözlerinde buruk bir şey gördü. Yavaşça, zamanla bu savaşı kazanabileceğini ve çocuğunun büyürken yalnız hissetmeyeceğini fark etti. Çünkü bazen, sadece doğru zaman geldiğinde, her şey çözülür. Zeynep, babasıyla oynarken, Ayla’nın gözleri dolu dolu oldu. Çocuğu, bir başkasının kollarında olmak zorunda kalmıştı. Ayla, cezasını belki de o an almıştı. Bir annenin vicdanı, başka bir dünyaya sığmazdı.
Çocuğu göstermeyen anneye verilecek ceza, çok karmaşık bir meseledir. Bu ceza, fiziksel bir ceza değil, daha çok duygusal, vicdani bir ceza olmalıdır. Çocuğunun sevgisini kaybeden bir anne, kendini en büyük cezaya mahkum etmiş demektir. Zeynep’in babası, her şeyin ardında gerçek bir bağ, gerçek bir sevgi bırakmıştır. Ve belki de o bağ, her türlü hukuktan daha güçlüdür.